Umut ve üzüntü arasında..


hayat insanı öyle karamsarlaştırıyor ki
büyüdükçe gülümsemelerimiz azalıyor
tanrıdan uzaklaışıyoruz,
kalbimiz ayın karanlık yüzüne dönüyor
kötüymüşsüz Tanrım, adaletsiz mişsin...
cennet ve cehennem saçmalığınla bizi kandırmaya çalışıyor muşsun
yalanmışsın..
gerçekten beni sevmiyormuşsun...
sevdiğini biliyorum..gerçeği biliyorum;
ama anlatamıyorum
isyankar olmayı seçenler...
kendilerine bakmak için sadece aynayı kullananlar o kadar çok ki...
yarattıkları bu pislik denizinin altında engin bir bilgi zenginliği yatıyor
insanların kalpleri körleşiyor..
sadece görebildikleri dokunabildikleri şeylere gerçek diyorlar..

gerçek nedir???

gerçek hissetmektir...
kalbine koyulan bir el değil...
o elin hissettirdiğidir gerçek..
dokunmak değil, dokunuştur gerçek..
onlara içlerindeki kuşkuları nasıl yok edeceklerini öğret.
onlara görmeyi öğret Tanrım..

siyahtoka
Yorum Gönder